(περιοδικό VITA)

Κατά ένα παράξενο τρόπο, κάθε χρόνο ο Δεκέμβριος είναι ο μήνας της υπερβολής. Αυτό το «πακέτο γιορτών» πάνω στην καμπή του χρόνου μοιάζει με έναν αγωνιώδη μαραθώνιο μέσα σε στενό διάδρομο όπου όλοι στριμώχνονται προκειμένου να καταφέρουν να περάσουν και να μπουν στην καινούργια χρονιά. Και χωρίς να συνειδητοποιούμε πώς ακριβώς συμβαίνει αυτό, αυτή την εποχή όλα τείνουν να αυξάνονται: οι αγορές, τα έξοδα, η δουλειά, οι υποχρεώσεις, η κούραση, το άγχος…

(περιοδικό VITA)

Η ντροπή: ένα συναίσθημα πολύ γνώριμο και ταυτόχρονα ιδιαίτερα οδυνηρό, που αν ψάξουμε λίγο, το βρίσκουμε χωμένο ανάμεσα στις πιο παλιές μας αναμνήσεις. Άμεσα συνυφασμένη με την παιδική ηλικία και την αίσθηση του να είναι κανείς μικρότερος, αδύναμος και ανεπαρκής που συνοδεύει τα πρώτα χρόνια της ζωής μας, θα θέλαμε να διαγράψουμε την ντροπή απ’ το συναισθηματικό μας ρεπερτόριο και να μπορούμε να ζούμε χωρίς αυτήν. Είναι όμως τόσο φριχτό και τόσο απορριπτέο αυτό το συναίσθημα ή μήπως είναι απλά παρεξηγημένο;

(περιοδικό winners του Ομίλου Τράπεζας Πειραιώς Φεβρουάριος 2010)

Ταξίδια, «καινούργιες παραστάσεις», ενδιαφέρουσες εμπειρίες, όλα αυτά προκαλούν χαρά και προσμονή όταν πρόκειται να κάνουμε με την οικογένεια μας ένα ταξίδι αναψυχής. Τα πράγματα όμως αλλάζουν όταν πρόκειται για μια επαγγελματική –συνεπώς πιο μόνιμη- μετακίνηση, για την οποία πρέπει όλοι, γονείς και παιδιά, να αφήσουν πίσω τους οικεία και αγαπημένα μέρη, πρόσωπα, συνήθειες.

(περιοδικό VITA)

Για να κατηγορήσουμε, για να παρατηρήσουμε, για να αξιολογήσουμε, για να συγκρίνουμε ή για να απορρίψουμε κάνουμε κριτική, στους άλλους κυρίως, ενίοτε και στον εαυτό μας και μάλιστα πολύ αυστηρή. Όμως η κριτική, ανάλογα με το πώς, πότε και γιατί ασκείται μπορεί να κάνει καλό αλλά και πολύ κακό στις σχέσεις. Γι’ αυτό θέλει μέτρο, φροντίδα και σύνεση..

(περιοδικό VITA)

Τις πρώτες μέρες του χρόνου ή καμιά φορά όταν μέσα στο Γενάρη νιώσουμε λίγη μυρωδιά άνοιξης, μπορεί να αισθανθούμε ή να ξαναθυμηθούμε αυτή την δυνατή επιθυμία να απαλλαγούμε από τα βάρη της ζωής μας, να αλλάξουμε ρουτίνα, συνήθειες, εμφάνιση, δουλειά, τόπο, σπίτι, καμιά φορά και σύντροφο. Μπαίνουμε στην διαδικασία ν’ αμφισβητούμε τις επιλογές μας και στον πειρασμό να κάνουμε καινούργια αρχή. Ψάχνουμε για λύσεις και προοπτικές που θα μας πάνε αλλού από εκεί που είμαστε και που δεν μας αρέσει πια. Η ονειροπόληση του καινούργιου είναι πολύ γλυκιά και μας κάνει να ξεχνάμε, ότι αυτό που θα κουβαλάμε πάντα μαζί, όπου κι αν πάμε, είναι ο εαυτός μας. Κι αν είναι αυτός που έχει αρχίσει να μας «στενεύει»;