Το σχολείο είναι ένας από τους πιο σημαντικούς σταθμούς στη ζωή κάθε ανθρώπου αλλά ακόμα πιο σημαντικό φαίνεται και είναι όταν διανύει κάποιος την σχολική ηλικία. Ακόμη και για τον πιο «αδιάφορο» μαθητή είναι επώδυνο να μην τα καταφέρνει, να έχει αποτυχίες, να μην μπορεί να προσαρμοστεί στο σχολικό περιβάλλον. Υπάρχει όμως η «συνταγή της επιτυχίας» που κάνει τον καλό μαθητή, είναι εύχρηστη και χωρίς παρενέργειες;

(περιοδικό VITA)

Ο εξαιρετικός παιδοψυχίατρος D. Winnicott , πριν 50 ακριβώς χρόνια, έκανε μια σειρά εκπομπών για γονείς στο βρετανικό ραδιοφωνικό σταθμό του BBC, στις οποίες συζητούσε κυρίως με μητέρες επάνω στα διάφορα μικρά και μεγαλύτερα καθημερινά προβλήματα που αντιμετωπίζουν με τα παιδιά τους. Με την θαυμάσια, πάντα ενθαρρυντική και επιβραβευτική στάση του, ο Winnicott καταφέρνει να απενοχοποιήσει τους γονείς, καταρρίπτοντας κάθε μύθο σχετικά με το τι είναι σωστό και λάθος στην ανατροφή των παιδιών και ποιες είναι οι «καλές, ιδανικές» μητέρες. Η πεποίθηση του: το να είναι μια γυναίκα «απλώς επαρκής» μητέρα είναι το πιο ικανοποιητικό που θα μπορούσε να επιδιώξει!

(περιοδικό VITA)

«Παιδάκι μου πας καλά;», «έχω λαλήσει μου φαίνεται», «πάει, τούστριψε», «μήπως να πάω να κοιταχτώ;», αυτές και πάρα πολλές ακόμα είναι όλες εκφράσεις που εκφράζουν, με μικρότερη ή μεγαλύτερη δόση χιούμορ, ειρωνείας ή (αυτό)σαρκασμού την αγωνία του καθένα μας: μήπως δεν είμαστε τελείως φυσιολογικοί, μήπως εμείς, οι δικοί μας, οι διπλανοί μας έχουμε κάτι που μοιάζει με τρέλα; Ποιος μπορεί όμως να μας το πει αυτό; Πού βρίσκονται άραγε τα όρια μεταξύ του «φυσιολογικού» και του «τρελού» και τελικά, πόση τρέλα (και πόση λογική) αναλογεί στον καθένα μας;

 

(περιοδικό VITA)

Περιτριγυρισμένα από ένα περιβάλλον γεμάτο εικόνες, ένα μεγάλο ποσοστό των οποίων έχει, έστω και έμμεσα, κάποιο σεξουαλικό υπονοούμενο, τα παιδιά και οι έφηβοι της σημερινής εποχής θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι ως ένα βαθμό εξοικειωμένοι με την πορνογραφία. Που σταματάει όμως η «ακίνδυνη» πορνογραφία της καθ’ ημέραν ζωής τους και πού αρχίζουν τα πράγματα να γίνονται σοβαρά και ίσως επικίνδυνα;

Normal 0 false false false EL X-NONE X-NONE MicrosoftInternetExplorer4

(bookbook.gr)

Ο φόβος είναι ένα πρωταρχικό συναίσθημα, πράγμα που σημαίνει ότι ανήκει στον «βασικό συναισθηματικό εξοπλισμό» του ανθρώπου. Είναι φυσικό: χωρίς το αίσθημα του φόβου δεν θα μαθαίναμε ποτέ να είμαστε προσεκτικοί, να αποφεύγουμε κινδύνους, να προφυλάσσουμε τον εαυτό μας και τα αγαπημένα μας πρόσωπα.