(bookbook.gr, Οκτώβριος 2009)

Ο φόβος είναι ένα πρωταρχικό συναίσθημα, πράγμα που σημαίνει ότι ανήκει στον «βασικό συναισθηματικό εξοπλισμό» του ανθρώπου. Είναι φυσικό: χωρίς το αίσθημα του φόβου δεν θα μαθαίναμε ποτέ να είμαστε προσεκτικοί, να αποφεύγουμε κινδύνους, να προφυλάσσουμε τον εαυτό μας και τα αγαπημένα μας πρόσωπα. Η παιδική ηλικία διατρέχει φάσεις, καθεμία από τις οποίες έχει κάποιους δικούς της χαρακτηριστικούς φόβους: το φόβο των δυνατών θορύβων στην ηλικία έως 6 μηνών, το φόβο των άγνωστων προσώπων γύρω στους 8 με 10 μήνες, το φόβο του σκοταδιού και των ζώων μεταξύ 2 και 4 ετών, το φόβο των ληστών, των μαγισσών, των τραυματισμών μεταξύ 5 και 8 ετών, το φόβο του θανάτου, των φυσικών καταστροφών, του πολέμου και όσων κινδύνων εμφανίζονται στα ΜΜΕ μεταξύ 9 και 12 ετών.

(περιοδικό VITA)

Είτε στα 5, στα 8, στα 11 ή στα 15, η πρώτη φορά που τα παιδιά μας δηλώνουν (ή προσπαθούν να κρύψουν) ότι είναι ερωτευμένα, είναι τόσο γι΄ αυτά όσο και για μας μια εμπειρία που φέρνει αναστάτωση. Κι όσο κι αν εμείς, ανάλογα με την ηλικία τους παίρνουμε τους έρωτες αυτούς καθόλου, λιγότερο ή περισσότερο στα σοβαρά, για τα ίδια τα παιδιά, δεν παύουν να είναι, όσο μικρά κι αν είναι ή εμείς τα θεωρούμε, μια πολύ σοβαρή υπόθεση.

Η οικογένεια, εκτός από ιστός συναισθηματικών δεσμών μεταξύ στενά συγγενικών ανθρώπων περιλαμβάνει και την διάσταση της συγκατοίκησης των ανθρώπων αυτών. Φαίνεται απλό και αυτονόητο, φυσικά συγκατοικούμε με τους συζύγους και τα παιδιά μας, αυτό κάναμε και με τ’ αδέρφια και τους γονείς μας. Όμως η συμβίωση κάτω απ’ την ίδια στέγη ακόμη και με τους πιο κοντινούς μας δεν είναι το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο και η μεγαλύτερη ίσως δυσκολία είναι η τήρηση σωστών αποστάσεων που να εξασφαλίζουν στον καθένα την εγγύτητα αλλά και την ιδιωτικότητα που χρειάζεται.

(περιοδικό VITA)

Μέσα στα 30-35 χρόνια που διαρκεί η «γόνιμη» περίοδος μιας γυναίκας υπάρχουν άπειρες ευκαιρίες να μείνει έγκυος και να γίνει μητέρα. Το αν τελικά και πότε θα γίνει αυτό εξαρτάται τόσο από την τύχη όσο και από τις προσωπικές επιλογές της για τη ζωή που θέλει να κάνει. Ωστόσο, όταν φτάσει περίπου η μέση της δεκαετίας 30 με 40 και τα περιθώρια για να κάνουν παιδί αρχίζουν να στενεύουν, αρκετές γυναίκες αντιμετωπίζουν το δίλημμα: να κάνω παιδί γιατί το θέλω ή γιατί «έτσι πρέπει»;

 

(περιοδικό VITA)

Πολλές στατιστικές των τελευταίων ετών αλλά και η καθημερινή εμπειρία πολλών δασκάλων δείχνει ότι κατά μέσο όρο τα αγόρια είναι αυτά που αντιμετωπίζουν περισσότερα προβλήματα στο σχολείο, κι αυτό απ’ την πιο τρυφερή τους ηλικία ως την αποφοίτηση. Δεν είναι λίγοι οι γονείς που στέλνουν γεμάτοι καμάρι το αγοράκι τους στο σχολείο κι ακούνε μετά από λίγο ότι «έχει μυαλό αλλά δεν το χρησιμοποιεί σωστά» ή «θα τα κατάφερνε μια χαρά αλλά δυσκολεύεται πολύ να προσαρμοστεί» ή «όταν θέλει είναι εξαιρετικός, αλλά συχνά δεν θέλει». Σχόλια αποκαρδιωτικά για τους γονείς που ανήσυχοι αναρωτιούνται τι συμβαίνει με το κατά τ’ άλλα συνήθως ευφυέστατο, ευφάνταστο και δημιουργικό παιδί τους.