(bookbook.gr)

Πολύ πρόσφατα ακόμα, όποτε μιλούσα με γονείς για θέματα που αφορούσαν τα παιδιά και τη σχέση τους με τα χρήματα, έμενα με την εντύπωση ότι υπήρχε μια σχετική αμηχανία, κάπως σαν να αγγίζαμε ένα θέμα ταμπού: «παιδιά είναι, δικαιούνται κάτι παραπάνω», «αυτά τα θέματα δεν είναι για τα παιδιά», «και μήπως μπορεί ένα παιδί να καταλάβει;», «πώς να το κακοκαρδίσεις όταν σου ζητάει κάτι;» ήταν οι συνηθισμένες σκέψεις και ανησυχίες των γονιών.

(περιοδικό VITA)

Τα παιδιά έχουν μια υπέροχη ιδιότητα: είναι περίεργα και θέλουν να μαθαίνουν για τα πράγματα που τους προξενούν το ενδιαφέρον. Αυτή τους η περιέργεια φέρνει συχνά τους γονείς σε αμηχανία.

Ένα από τα πιο «δύσκολα» γι’ αυτούς θέματα είναι το σεξ. Οι παιδαγωγικές τάσεις της εποχής επιτάσσουν μία ευθεία, ειλικρινή, ει δυνατόν «ακομπλεξάριστη» πληροφόρηση και διαπαιδαγώγηση των παιδιών σχετικά με σεξουαλικά θέματα.

Τι είναι όμως αυτό, μπορούν οι γονείς να το κάνουν και αν ναι, πότε, πώς, με τι λόγια;

(περιοδικό Winners τράπεζας Πειραιώς)

Χωρίς αμφιβολία, οι οικογένειες ζουν την εποχή των παιδιών-βασιλιάδων. Η συρρίκνωση της οικογένειας που πλέον σπάνια απαριθμεί περισσότερα από 1-2 παιδιά, η –μέχρι τώρα- κατάσταση ευημερίας, οι συνθήκες ζωής που γίνονται όλο και πιο επικίνδυνες για παιδιά, όλα αυτά έχουν συντελέσει στην αντίληψη ότι οι γονείς πρέπει να δίνουν στα παιδιά τους πάνω απ’ όλα φροντίδα, προστασία και ολοκληρωτική εξασφάλιση.

(περιοδικό VITA)

Ο ρόλος του γονιού μοιάζει να κουβαλάει ένα φορτίο που αποτελείται σε μεγάλο μέρος από φόβους, διαφόρων εντάσεων και ποιοτήτων, φόβους συγκεκριμένους και φόβους αόριστους, φόβους για το παρόν και για το μέλλον τους, φόβους παράλογους και φόβους δικαιολογημένους. Φοβόμαστε μην πέσουν και χτυπήσουν, μην αρρωστήσουν, μήπως δεν τα πάνε καλά στο σχολείο, μην τα κοροιδέψουν, μην τους κάνει κακό κανείς, μη στενοχωρηθούν, μήπως δεν πετύχουν στη ζωή τους. Πολύ συνηθισμένοι φόβοι γονιών που όμως αν πάρουν το πάνω χέρι στην ανατροφή των παιδιών μας μπορεί να τα κάνουν να υποφέρουν, κι εμάς βέβαια μαζί τους.

 

(περιοδικό VITA)

Είναι πολλές χιλιάδες και γίνονται κάθε μέρα περισσότερες: ο λόγος για τις μητέρες που ζουν μόνες με τα παιδιά τους μετά από το διαζύγιο. Παρόλα αυτά μιλάμε λίγο και ξέρουμε ακόμη λιγότερα για την ιδιωτική ζωή αυτών των γυναικών (που συχνά είναι φίλες, γνωστές, συγγενείς μας) που προσπαθούν να κρατήσουν την ισορροπία ανάμεσα σε αμέτρητες υποχρεώσεις παραμελώντας, άλλοτε ηθελημένα και άλλοτε γιατί δεν γίνεται αλλιώς, την προσωπική τους ευχαρίστηση.