(περιοδικό VITA)

Στους μύθους και τα παραμύθια οι πρωτότοκοι είναι θαρραλέοι κι αποφασιστικοί, ξέρουν να καθοδηγούν, ικανοί πάντα να πάρουν επάξια τη θέση των γονιών τους, οι μεσαίοι ήπιοι κι ευπροσάρμοστοι, έτοιμοι να ακολουθήσουν τους μεγαλύτερους και οι μικροί έχουν το «κοκκαλάκι της νυχτερίδας», είναι προικισμένοι με ιδιαίτερα χαρίσματα και ιδιαίτερη τύχη. Οι μεγάλες αδελφές είναι οι πιο υπομονετικές και συνετές, οι μικρές γλυκιές, τρυφερές και αφοσιωμένες. Από που προέρχονται αυτά τα στερεότυπα; Yπάρχει καθόλου αλήθεια σ’ όλα αυτά ή εκφράζουν μόνο υπεραπλουστευμένες γενικεύσεις ορισμένων χαρακτηριστικών που στην πραγματικότητα είναι μεμονωμένα, παροδικά και όχι ιδιαίτερης σημασίας για την προσωπική ιστορία του καθένα μας;

 

(περιοδικό VITA)

Σε κάθε γιορτή έχουμε το ίδιο δίλημμα: τι να τους πάρουμε, τα έχουν όλα. Τα παιδιά μας, τα ανίψια, τα βαφτιστήρια, τα παιδιά των φίλων, πριν προλάβουν να επιθυμήσουν κάτι, το έχουν κιόλας αποκτήσει. Και κάθε χρόνο τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά επαναλαμβάνεται η ίδια τελετουργία: εμείς και όλοι οι υπόλοιποι μαζί τα πνίγουμε στα δώρα. Πριν κάνετε λοιπόν το κουμάντο σας και φέτος με τον Αϊ-Βασίλη, διαβάστε τις παρακάτω ερωτήσεις και τις απαντήσεις τους σχετικά με τα δώρα των παιδιών, τα καλά και τα στραβά τους.

(περιοδικό VITA)

Ενηλικιωθήκαμε και αποστασιοποιηθήκαμε επιτέλους από το μελό πανηγύρι των Χριστουγέννων. Ένα γεύμα με την οικογένεια, μερικά δώρα και …μπάστα. Και ξαφνικά, έρχεται ένα μωρό και πιάνουμε τους εαυτούς μας να περιμένουμε να στολίσουμε μαζί του το πρώτο του δέντρο, να του δείξουμε τις στολισμένες βιτρίνες, να χαρεί με τα δώρα του. Παίρνουμε φωτογραφίες για να… θυμάται αργότερα.

(περιοδικό VITA)

Μία απ’ τις σημαντικότερες αξίες που προσπαθούν οι περισσότεροι γονείς να εμφυσήσουν στα παιδιά τους είναι η ειλικρίνεια. Το ψέμα θεωρείται ανήθικο, αδικαιολόγητο, προσβλητικό και είναι κατακριτέο. Μήπως όμως δεν πρέπει να βάζουμε όλα τα ψέματα στον ίδιο «σάκο»; Μήπως τα ψέματα των παιδιών απέχουν πολύ απ’ τα ψέματα των μεγάλων που προκαλούν την απέχθεια μας;

(περιοδικό VITA)

Τι σημαίνει άραγε ενήλικη ζωή, πότε ονομάζεται ένας νέος άνθρωπος ενήλικας; Το σύνταγμα ορίζει ότι κλείνοντας το δέκατο όγδοο έτος της ηλικίας του ένας νέος ενηλικιώνεται και έχει τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις ενός καθ’ όλα «ώριμου» πολίτη. Από την άλλη μεριά ένας δεκαοχτάχρονος είναι ακόμα ένας έφηβος, για πολλούς ένα «παιδί» που αρχίζει σιγά-σιγά να αυτονομείται. Η περίοδος της ενηλικίωσης για τους σημερινούς νέους είναι μια μακριά και σταδιακή διαδικασία που κρατάει γύρω στα 10 χρόνια και τους φέρνει σιγά-σιγά αντιμέτωπους με τις ευθύνες, τα ρίσκα, τις αγωνίες, τις υποχρεώσεις αλλά και τις χαρές της αυτονομίας και της ανεξαρτησίας που προσφέρει (ή απαιτεί;) η ενήλικη ζωή.